W październiku 2011 roku zakończone zostały roboty związane z realizacją bardzo ważnego inwestycyjnego zadania drogowego w gminie Żarnów „Rozbudowa drogi powiatowej nr 1504E na odcinku: granica powiatu opoczyńskiego – Skórkowice – Żarnów. Etap I odcinek Marcinków – Żarnów.”. To najważniejsza droga lokalna w gminie, łącząca dwa stare ośrodki osadnicze – Żarnów ze Skórkowicami. Od lat cieszyła się bardzo złą sławą, bowiem nie była remontowana od lat. Jej stan wymagał natychmiastowej renowacji, z uwagi na znaczną intensywność ruchu lokalnego, a zwłaszcza częstych przejazdów samochodów transportujących piaskowiec z żarnowskich kamieniołomów. Konieczność remontu wynikała również z usytuowania przy tej drodze obiektów szkolnych w Żarnowie (ul. Przedborska) i potencjalnych zagrożeń dla dzieci i młodzieży. Kompleksową modernizacją objęto pierwszy odcinek drogi o długości 3200 metrów. Dodać należy, iż jest to pierwsza „schetynówka” w naszej gminie, realizowana z programu budowy dróg lokalnych, będąca wspólną inwestycją gminy i powiatu.

Tzw. zakres rzeczowy rozbudowy drogi obejmował m.in. poszerzenie jezdni do 6 m (poza terenem zabudowanym) z jej zwiększeniem do 7 m w przekroju ulicznym wraz ze wzmocnieniem podbudowy. Ponadto przewidziano wykonanie nowej nawierzchni składającej się z warstwy ścieralnej (5cm) i wiążącej (7cm), a także wykonanie chodników dla pieszych z kostki betonowej w terenie zabudowanym w Żarnowie, aż do samego skrzyżowania prowadzącego do miejscowości Sielec. Uzupełnieniem inwestycji było odtworzenie wszystkich rowów przydrożnych na całym odcinku, remont przepustów pod drogą oraz wykonanie oznakowania pionowego i grubowarstwowego oznakowania poziomego.
Niestety, ta inwestycja okazała się bardzo kosztowna. Całkowita wartość zadania wyniosła 3,677 mln złotych, z czego 1,785 mln zł zostało sfinansowane ze środków Narodowego Programu Przebudowy Dróg Lokalnych, a pozostała kwota w równych częściach przez Powiat Opoczyński i Gminę Żarnów. Wykonawcą robót było Świętokrzyskie Przedsiębiorstwo Robót Drogowych „TRAKT” sp. z o.o., mające swoją siedzibę w Górkach Szczukowskich k. Kielc. Prace firmy zostały ocenione bardzo wysoko, a wszystkie roboty zakończono w terminie. Mimo, iż budowa drogi wiązała się z wieloma niedogodnościami dla kierowców (np. objazd do Skórkowic przez Myślibórz i Marcinków), to teraz wszyscy mieszkańcy bardzo cieszą się z nowej nawierzchni drogowej.

Ilustracją niech będzie film z YouTube, pokazujący jak przebiegała budowa tej drogi. Jeśli chcesz go obejrzeć, kliknij na poniższy link:

http://www.youtube.com/watch?v=7obpOvaZQgc

Posterunek Energetyczny w Opocznie informuje, iż w najbliższych dniach nastąpią przerwy w dostawach prądu w Żarnowie. Są one spowodowane prowadzonymi pracami eksploatacyjnymi na liniach 0,4kV. Od poniedziałku (21 listopada) do środy (23 listopada 2011 r.) w godzinach od 8.00 do 15.00 nie będzie dostaw energii elektrycznej do posesji, znajdujących się na następujących ulicach w Żarnowie (obok – numery domów):

– oś. Bartoszewicza nr 1-17
– ul. Leśna nr 2-20
– pl. Piłsudskiego nr 2-16
– ul. Polna nr 2-28, 46
– ul. Przedborska nr 3-28
– ul. Szeroka nr 6
– ul. Wolności nr 2-18
– ul. Zielona nr 1-3

Za wszystkie utrudnienia – przepraszamy. Wszelkich informacji udzielają dyspozytorzy w Rejonie Energetycznym w Tomaszowie Mazowieckim (nr tel. 991)

Parafia św. Mikołaja w Żarnowie od wielu lat cieszy się dużą ilością powołań kapłańskich. Jest to niewątpliwa zasługa księży zatrudnionych w żarnowskiej parafii, ale też bardzo religijnego środowiska lokalnego, a zwłaszcza zaangażowanych w życie Kościoła lokalnego rodzin. Co kilka lat mury seminaryjne (początkowo z Sandomierza, a od 1992 roku z Radomia) opuszczają młodzi księża, pochodzący z Żarnowa lub okolic. W sposób szczególny identyfikują się oni ze swym miejscem pochodzenia, promując je w różnych miejscach. Nie jest tajemnicą, iż wykładowcą w Katedrze Katechetyki Wyższego Seminarium Duchownego w Radomiu jest ks. dr Stanisław Piekielnik, pełniący wiele odpowiedzialnych funkcji w Diecezji, w tym również stanowisko wicedyrektora Radia Plus oraz twórcy i administratora portalu internetowego Diecezji Radomskiej. W jego ślad idą kolejni młodzi mężczyźni, absolwenci żarnowskich szkół.

W 2011 roku seminarium opuściło aż dwóch naszych parafian – Robert Ciekanowski i Paweł Twardowski, co nigdy wcześniej się nie zdarzyło. Z kronikarskiego obowiązku, należy zatem odnotować ten fakt. 28 maja 2011 roku w Bazylice pw. św. Kazimierza w Radomiu odbyły się święcenia kapłańskie. Biskup Henryk Tomasik udzielił ich 23 diakonom, którzy zakończyli sześcioletnią formację w radomskim Wyższym Seminarium Duchownym. 29 maja Mszę świętą prymicyjną w kościele św. Mikołaja w Żarnowie odprawił ks. Paweł Twardowski, a 5 czerwca – ks. Robert Ciekanowski. Tym ważnym wydarzeniom w żarnowskiej świątyni towarzyszyły tłumy wiernych.

Ks. mgr Paweł Twardowski urodził się 23 kwietnia 1986 roku w Opocznie. Pochodzi z Topolic, miejscowości w gminie Żarnów, słynącej z licznych powołań kapłańskich. Jest młodym, niezmiernie utalentowanym poetą, znanym w środowisku duchownych. Pisze znakomite wiersze, niestety mało znane w Żarnowie. Jako motto swojego nowego kapłańskiego życia przyjął słowa: „Ty ścieżkę życia mi ukarzesz, pełnię radości przy Tobie i wieczne szczęście po Twojej prawicy” (Ps 16,11). Obecnie jest wikarym w parafii p.w. Zesłania Ducha Świętego w Radomiu.

Ks. mgr Robert Ciekanowski urodził się 17 maja 1977 roku w Opocznie. Pochodzi z miejscowości Sielec k. Żarnowa. Przed wstąpieniem do seminarium ukończył studia na Akademii Świętokrzyskiej w Kielcach – Filia w Piotrkowie Trybunalskim i został mgr historii. Od lat pasjonuje się dziejami naszej rodzinnej ziemi. Jako motto swojego nowego kapłańskiego życia przyjął słowa: „Bierz udział w trudach i przeciwnościach jako dobry żołnierz Chrystusa Jezusa” (2Tm 2,3). Obecnie jest wikarym w parafii św. Zygmunta w Siennie (powiat lipski).

         Ks. mgr Robert Ciekanowski           Ks. mgr Paweł Twardowski

Niżej prezentujemy fragmenty twórczości poetyckiej ks. Pawła Twardowskiego. Zachęcamy do lektury…

Pierwsze „Nie”

Jedno krótkie słowo,
Wypowiedziane prosto w oczy,
Wykrzyczane ustami pychy,
Jedno krótkie słowo… nieodwołalne…

Pradawna wojna,
Toczona ponad światem,
Niszcząca jedność w duchowym stworzeniu,
Pradawna wojna… niezakończona…

Wielki upadek,
Tego, co światło na obłokach nosił,
Najpiękniejszego, który chciał być większy,
Wielki upadek… powracający…

Otchłań rozpaczy,
Gdzie mroki budzą i mówią dobranoc,
Skąd miłość uciekła, odeszła nadzieja,
Otchłań rozpaczy… bezpowrotna…

Gdzie kwitnie dusza…

Choćbym się znalazł w najpiękniejszym miejscu,
Gdzie każde spojrzenie rodzi czysty zachwyt,
I potrafi zmiękczyć serce barbarzyńcy,
Sprawić, ze kamień zakwitnie przydrożny.
Gdzie powietrze śpiewa melodię przeszłości,
Jakiej dziś nie zanuci nawet jeden oddech,
Gdzie lśni piękno Boga i geniusz człowieka,
Potęga i lekkość tańczą w jednym rytmie,
I bawią się mity na balu historii…

Choćbym to widział i tańczył z mitami,
Zachwycał się pięknem i podziwiał geniusz,
Słuchał melodii, rwał kwiaty z kamieni,
Czuł jak mięknie serce zroszone zachwytem,
Nie będę szczęśliwy, bo to obca ziemia,
Choć piękna – nie moja…
Dusza kwitnie tylko w ojczystym ogrodzie…

Pieśń popiołu

Wyrwany z kształtu i piękna stworzenia,
Wysypany w nieszczelne granice bezładu,
Wypalony z tego czym byłem wśród żywych,
Ja, proch bezszelestny szeptem do was wołam.

Szarą pieśnią nazwijcie to moje wołanie,
Szarą ale barwną kolorami cieni,
Pieśnią bez refrenu – cała jest refrenem,
Powstaje i ginie potem znów powstaje…
Koło początku toczy się bez końca,
Choć niejeden koniec napotyka w drodze.

Melodia uboga lecz z bogactwem dźwięków,
Wysokich i niskich w taktach popielatych…

Zaśpiewam moją piosnkę z lekkością powiewu,
Który nazwał ktoś kiedyś tchnieniem życia w raju,
Ktoś nazwał lecz Ktoś inny tchnął ten powiew we mnie,
I odtąd będąc prochem już nie byłem prochem,
Śpiewałem swą piosenkę i byłem szczęśliwy,
A w tym szczęściu płaczu i śmiechu nie brakło.

Pewnego dnia Dyrygent dał znak taki dziwny,
Zatrzymał melodię… a pieśń poszła dalej…
I trwa teraz bezgłośna tylko wy widzicie,
Jak śpiewam w martwej ciszy sam siebie nie słysząc.

Nie jestem smutny choć się nie uśmiecham,
Smutek się nie wedrze na mój koncert szary,
Bo zbliża się finał który wstrząśnie prochem,
I wzbije w powietrze tumany bezkształtne,
Które się zamienią w złociste przestworza,
I pieśń wyciszona która nie zamilkła,
Wystrzeli melodią jak feniks z popiołów.

Ja wtedy i wy wszyscy którzy mną będziecie,
Z prochu powstaniemy lecz nie tak jak dawniej,
Po tym przebudzeniu nie zaśniemy więcej…

Monolog

Jak Cię opisać, zaśpiewać, malować?
Jak o Tobie mówić? Mówić o Tobie?!
Mówić milczeniem…
Milczeniem wyrazić tysiąc słów niezbędnych.

Jak Ciebie słuchać, jak Twój głos rozpoznać?
Jak Cię usłyszeć, skoro wszyscy krzyczą?
I każdy ma rację – przynajmniej tak mówią…
Słuchać Milczącego…
W milczeniu usłyszeć siłę Twego głosu.

Jak Cię zobaczyć, gdy nikt Cię nie widział?
Jak Ci spojrzeć w oczy i twarz tajemniczą?
Jak patrzeć na Ciebie?! Jesteś niewidzialny…
Spojrzeć na człowieka…
I w każdym człowieku dostrzec Twoje oczy
I twarz taką samą, choć w tysiącu twarzy.

Gdy już o Tobie mówię, słyszę Cię i widzę,
Jak iść za Tobą? Przecież mnie wołałeś…
Jak ruszyć z miejsca próbując dogonić?
Dogonić ideał?! A może wyprzedzić?
Niektórzy wyprzedzili – przynajmniej tak mówią…

A ja idę wolno… bo kiedyś słyszałem,
Że Ty powolutku wchodziłeś na górę…

Dialog

– Jestem jednym z was…
– Ty? Nie znamy cię.
– Tak jak wy słyszałem głos…
– Przecież do Ciebie nikt się nie odzywa.
– Tak jak wy ruszyłem w drogę i szedłem razem z wami…
– Nie pamiętamy cię.
– Tak jak wy skręcałem w boczne drogi i wracałem razem z wami…
– Myśmy nigdzie nie skręcali.
– Tak jak wy nosiłem czarną zbroję i z Nim siedziałem przy okrągłym stole…
– Żaden z nas Cię tam nie widział.
– Tak jak Wy walczyłem z wrogiem światła…
– Nie było cię na placu boju.
– Upadłem tam, a wyście poszli dalej…
– Człowieku! Nie wiemy o czym mówisz!
– Wiecie, lecz się nigdy do mnie nie przyznacie…
– On bredzi.
– A ja zawsze będę jednym z was…
– To wariat!
– Waszym wyrzutem sumienia…

Tradycje harcerskie są kultywowane w Żarnowie od lat – mimo, iż w innych gminach harcerstwo całkowicie zamarło. Tam powód jest prozaiczny – brak społeczników, bezinteresownie działających ludzi, którzy chcą aktywnie działać na rzecz lokalnych społeczności. U nas jednak jest inaczej. Nasi instruktorzy stawiają nie na ilość (jak dawniej bywało), ale, na jakość harcerskiego kształcenia. Aktywność dh przewodnik Małgorzaty Aleksandrowicz, nauczycielki Gimnazjum w Żarnowie i grupy wspierających ja pedagogów jest godna podziwu. Wszystkim instruktorom należą się najserdeczniejsze podziękowania. W Żarnowie nikogo nie dziwią szare i zielone mundury harcerzy, często z dumą dzierżących sztandar żarnowskiego koła Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Tradycja tu wszystkich zobowiązuje do działania.

W dniach 28–30 października 2011 roku w Żarnowie odbył się biwak Związku Drużyn Harcerskich „Bratnie Słowo”. Udział w nim wzięło aż sześć drużyn harcerskich, najwięcej w historii związku. Warto odnotować ich nazwy. Były to 4 Opoczyńska Drużyna Harcerzy Starszych „Trolle”, 5 Żarnowska Drużyna Harcerska „Wichry”, 6 Próbna Bielowicka Drużyna Harcerska „Żywioły”, 15 Drzewicka Drużyna Harcerska „Świetliści”, 25 Drzewicka Drużyna Harcerska „Sokół” oraz 44 Opoczyńska Drużyna Wielopoziomowa „Sępy”. W gościnnym dla harcerzy Gimnazjum im. 25 pułku piechoty Armii Krajowej przebywało około 160 druhen i druhów wraz ze swoimi instruktorami.

Biwak był bardzo atrakcyjny, co uczestnicy potwierdzali licznymi wpisami na forach stron społecznościach. W jego programie, podzielonym na dwie grupy metodyczno-wiekowe,  znalazły się m. in. gry fabularne, które okazały się bardzo twórcze i absorbujące harcerzy w każdym wieku, biegi harcerskie oraz wiele stałych elementów harcerskiego życia, np. alarmy połączone z musztrą, całonocne śpiewanki, pląsy, uroczyste gawędy.

Niewątpliwie wszystkim bez wyjątku w pamięć zapadła piątkowa noc, kiedy to po krótkiej przejażdżce autobusami znaleźli się na szczycie Diablej Góry – miejscu owianym licznymi legendami, wynikającymi z tradycji walk partyzanckich. Tam przeprowadzono ceremoniał przyrzeczeń harcerskich członków poszczególnych drużyn, które odbyły się w niesamowitej scenerii, jaką nadała noc rozświetlona blaskiem pochodni. Po tych wzruszających chwilach nadeszła kolejna ważna – objęcie funkcji przybocznych przez harcerzy kilku drużyn. Na ich mundurach zawisł zielony sznur, oznaczający wielką odpowiedzialność za podkomendnych.

Posileni smacznym obiadem przygotowanym przez 5 Żarnowską Drużynę Harcerską „Wichry” oraz innymi tradycyjnymi harcerskimi posiłkami, wszyscy bawili się świetnie. Przez dwa dni w Żarnowie było gwarno i wesoło, a odbywającym się u nas grom terenowym, kibicowali liczni mieszkańcy – sympatycy ZHP. Nikomu nie spadł włos z głowy, gdyż nad rzeszą harcerzy – jak zwykle zresztą – wartę sprawowali odpowiedzialni instruktorzy.

Oby, więc więcej takich spotkań w takim gronie, które (mimo swej wielkiej liczebności) bawi się wspólnie w klimacie braterstwa pod czujnym okiem komendanta Związku Drużyn – podharcmistrza Macieja Białka, który postawą i zaangażowaniem zyskał sobie wielki szacunek. Dodać należy, iż zarówno żarnowska drużyna, jaki i cały Związek Drużyn Harcerskich „Bratnie Słowo” wchodzą w skład Hufca ZHP Opoczno, którego komendantem jest podharcmistrz Piotr Wasilewski. Prowadzony przez niego Hufiec ZHP w Opocznie bezinteresownie podjął współpracę z naszym samorządem, przy likwidacji skutków nawałnicy, która przeszła nad gminą w dniu 14 lipca 2011 roku. Harcerze przez kilka dni z wielkim zaangażowaniem pracowali w kilku gospodarstwach w Topolicach, za co im z całego serca dziękujemy…